Julia van Bohemen, hardloper en tekstschrijver

“Ik was ervan overtuigd dat ik het nooit meer zou doen: wedstrijden. Geen haar op m’n hoofd die eraan dacht met zo’n opgespeld nummer op mijn buik te gaan rennen. Totdat ik door mijn loopmaatjes aangespoord werd aan een halve marathon mee te doen (lekker dichtbij huis, kun je op de fiets naartoe, gewoon even meelopen) en die eigenlijk zo gek niet ging. Voor ik het wist stond ik ingeschreven voor de marathon van Rotterdam, liep ik meerdere halve marathons en inmiddels zit ook de hele van Terschelling erop. Ik vind het fantastisch, vooral ook de trainingen daar naartoe. Dat is een proces.

 

Dat proces heeft voor mij met controle te maken. Door te trainen en daarmee controle te creëren over lijf en leden, voel ik me sterk. Heb ik het gevoel dat me niks kan gebeuren. Dat past me wel. Zo heb ik altijd in het leven gestaan, en zocht lange tijd naar een manier om dat ‘sterk zijn’ ook echt te voelen. Dat is met het hardlopen gelukt.

 

Door dit nu te zeggen realiseer ik me dat het me tegelijkertijd kwetsbaar maakt. Want als ik mijn kracht haal uit trainen, komt er een moment dat je geen training overslaat. Of zelfs durft over te slaan. Stel je voor zeg. Toch heb ik me af en toe over te geven aan ‘het gevoel’ dat rust soms beter is. Een tandje eraf. Dat moet ik leren.”

De balans vinden tussen rennen en rusten

“Daarvoor moet ik me leren openstellen en accepteren dat rust me verder brengt. Letterlijk en figuurlijk langzamer lopen of juist rust nemen. Rust betekent herstel en dat is van belang om spieren de tijd te geven sterker te worden. Geestelijk is dat voor een sporter vaak een uitdaging. Voor mij ook. Ik ben streng voor mezelf, maar de uitdaging zit ‘m dus vooral in de balans vinden tussen rennen en rusten. De kracht is er wel, het is juist de uitdaging om me ook kwetsbaar op te stellen. Dimmen dus en kijken wat er gebeurt. De controle loslaten, en daarna gáán. Dat is vrijheid!

 

Dit past zo goed bij me en voelt zo goed, dat mijn ideale week voor de helft uit schrijven en de andere helft uit sporten bestaat. Of in ieder geval buiten zijn en bewegen. Zo zou ik mijn dagen het liefste indelen, maar vooralsnog is dat niet zo. Ik heb een volledige baan en in mijn vrije tijd sport ik. Drie tot vier keer in de week hardlopen en één keer krachttraining.

 

Dat had ik drie jaar geleden niet kunnen bedenken. Ik was 53. Liep bij vlagen eens een rondje hard, maar veel verder dan tien kilometer kwam ik niet. Interval of duurloop? Ik liep gewoon. Er zat geen structuur of opbouw in.

 

In mijn jeugd heb ik fanatiek geschaatst. Selectieniveau. Dat soort werk. In een tijd dat de klapschaats nog niet bestond en die snelle pakken nog maar net op de markt kwamen. Toen ik ging studeren heb ik nog een tijd kinderen schaatsles gegeven, maar op een gegeven moment stopte dat ook.”

Als ik dat gevoel van vrijheid heb tijdens het lopen, dan voel ik me sterk

Ik word gillend gek van de hele dag op je krent zitten

“Daarna sportte ik nauwelijks nog. Op af en toe dat rondje rennen na. Twee relaties en vier kinderen later voelde ik dat het roer om moest. Ik kon al slecht tegen zondagen waarop je bij mensen op bezoek ging en de hele dag op je krent zat. Gillend gek werd ik daarvan. Het maakte me niet alleen onrustig, maar ook chagrijnig. Wat kon ik daarop verzinnen?

 

Ik was bovendien hele zaterdagen kwijt aan het halen en brengen van mijn sportende kinderen naar tennisbanen en voetbalvelden. Maar dát vond ik juist leuk. Daar genoot ik van. Ik zag de opwinding van die kinderen voor een wedstrijd en de voldoening erna. De gezelligheid ook.

 

Ik miste het zelf enorm. Lang verhaal kort. Ik zag een oproep op Facebook voor een 50+ hardloopgroep. Ik liet het drie keer aan me voorbijgaan. Het klonk zo oubollig en duf. Dat kon niks zijn. Ik weet niet meer waarom, toch heb ik me aangemeld. Tien weken trainen en daarna de vijf kilometer van Loop Leeuwarden doen, dat moest wel lukken. Dat beetje conditie had ik wel.”

Ik kan me niet heugen dat ik een training heb overgeslagen

“Na een week of drie was ik helemaal om. Ik vond het heerlijk om te lopen, nieuwe mensen te ontmoeten en de groep was superleuk. Allemaal gemotiveerde mensen die trouw naar de training kwamen en één keer in de week aan de hand van het schema zelf liepen.

 

Na die loop heb ik me bij Loopgroep Leeuwarden aangemeld. Van één keer in de week trainen ging het al snel naar twee keer. En toen ik meegevraagd werd voor een duurloop op zondagochtend ging het helemaal hard. Ik kan me niet heugen dat ik een training heb overgeslagen.

 

Vooral de zondagochtend-duurloop bracht me waar ik onbewust naar had verlangd, lopen in de natuur. Ik wist niet dat ik het zo gemist had. Het ontdekken van zandpaden, het lopen van klassieke rondjes, het ervaren van bijzondere routes. In één woord geweldig. Het leidde uiteindelijk tot die marathons.

 

Ik trainde in bloedheet weer, door regen en wind en bij gevoelstemperatuur min 15 graden. Je kunt er last van hebben, maar eigenlijk heb je dat alleen als je je eraan gaan storen. Als je loopt is het gewoon wat het is. Niet alleen de weersomstandigheid. Alles eigenlijk. Dat maakt het lopen zo aards. Dat heb ik nodig. Om goed te kunnen voelen dat ik leef.”

Ren niet weg van de pijn, zet er iets tegenover

“Dat klinkt als iets heel groots, maar dat valt ook wel weer mee. Ik heb, net als veel andere mensen, ook minder leuke dingen meegemaakt in mijn leven. Mensen hebben me wel eens gezegd dat ik letterlijk wegloop van pijn en verdriet. Zo zie ik het niet en zo voelt het ook niet. Ik ren niet weg van pijn, ik zet er wél iets tegenover waardoor het allemaal beter te behappen is.

 

Je ‘verwerkt’ heus niet zomaar een probleem of trauma door een rondje te gaan rennen. Lopen gaat voor mij veel meer over voelen. Voelen dat je leeft, beweegt, vooruitkomt. Het is als een contragewicht voor alle negatieve bagage die je met je meedraagt. Heus niet zaligmakend, maar je komt in een andere state of mind. En dan gaat hardlopen al snel een deel van je leven uitmaken. Nooit meer zonder.

 

En zeker niet na je vijftigste. Als je weet wat bewegen, sporten en in dit geval hardlopen met je kunnen doen, dan kun je daar zo veel verder mee komen en vooral van genieten. Op welk niveau dan ook. Het leven wordt er gewoon leuker door. Ik wil dat heel graag uitdragen en er anderen mee inspireren. Met bijkomend voordeel dat je er gezond bij blijft en er een strakker lijf aan overhoudt.”

Laat nu een loopanalyse doen in ons looplab!