Nanne Nicolai, lange afstandswandelaar en hobbyfotograaf

“Ik kan prima in stilte wandelen. Tegelijkertijd vind ik het onderling contact tijdens een tocht fantastisch. Dat ontstaat niet zomaar, en eigenlijk ook weer wel. Tijdens een wandeltocht ben je op elkaar aangewezen. Iedereen wandelt, iedereen gaat voor die eindstreep. Dat schept een band.

 

Dit jaar zou ik voor de achttiende keer de Elfstedentocht wandelen. Je kunt je voorstellen dat ik jaarlijks een groot aantal bekenden tref omdat veel mensen zo’n tocht keer op keer doen. Dat zijn op een gegeven moment niet alleen medewandelaars, maar soms ook echte vrienden en vriendinnen. Met die mensen deel ik lief en leed. Als je elkaar na tijden weer treft, vertel je elkaar tijdens het wandelen wat je in de afgelopen periode hebt meegemaakt. En dat is natuurlijk niet altijd rozengeur en maneschijn.

 

Het kan zich echter ook voordoen dat ik iemand voor de eerste keer ontmoet en we al wandelend elkaar leren kennen en eveneens onze verhalen met elkaar delen. Iedereen heeft immers een verhaal. Die verbinding, met bekenden en onbekenden, is waar ik het voor doe. Dat geeft zo’n fijn gevoel.”

Ik ben een open boek en heb wandelend mijn verdriet kunnen delen

“Dat wandelen is echt een sport, maar ik moet eerlijk bekennen dat het in een bepaalde periode van mijn leven ook therapeutisch heeft gewerkt. Ik ben mijn vrouw vier jaar geleden verloren, na een lange periode van ziekte. Ik ben een open boek en heb tijdens het wandelen veel verdriet kunnen delen met andere lopers. Gewoon door er over te praten. Ik heb er veel steun aan gehad.

 

Het is echter ook weer niet zo dat ik het daar de hele tijd over heb. Wandelaars onderling kletsen ook heel wat af over materiaal bijvoorbeeld. De schoenen, de kleding. Ook dat hoort erbij. Bovendien is het regelmatig flink lachen. We hebben veel lol.

 

Tijdens mijn werkzame leven ben ik al met het wandelen begonnen. Bij mij ontstond het wandelvirus in 2000, toen De Slachte werd gelopen. Niet veel later deed ik een wandel-etappe van de Elfstedentocht. Ik had me ingeschreven voor die van Franeker naar Dokkum. Ik dacht: dat lukt me wel. En dat was ook zo. De volgende dag zou er gelopen worden van Dokkum naar Leeuwarden, langs Damwoude waar ik woon. Ik had daar zo graag aan mee willen doen, maar ik had me niet ingeschreven. Daar baalde ik gigantisch van. Die keer daarop was ik er helemaal bij.”

Ik zou niet meer zonder willen, geniet enorm van het bewegen én van de natuur.

Je loopt uren met elkaar en hebt geen idee van wat die ander in het leven doet

“Ik ben er nooit meer mee opgehouden. Als ik nu iets in Dokkum moet, ga ik gerust lopend. Behalve dat het fijn is, is het ook een goede training en ik houd ervan om in de natuur te zijn. Lekker buiten. Ik heb in al die jaren een groot aantal tochten volbracht. De 24 uurs- Samenloop voor hoop, meerdere keren de Kennedy Mars van tachtig kilometer, zeven keer de Vierdaagse van Nijmegen, regelmatig rondje Ameland, rondje Sneekermeer en ga zo maar door. De Elfstedentocht blijft mijn favoriet.

 

Steeds weer is iedereen blij elkaar te zien en delen we vreugde en verdriet met elkaar. Je wilt altijd weten hoe het met die ander gaat. Dat geeft een warm gevoel. Zo maak je vrienden en in sommige gevallen zijn die mensen ook in een andere rol in mijn leven terecht gekomen. Een van mijn loopvrienden was de bode tijdens de begrafenis van mijn vrouw en een andere loopvriendin leidde als dominee het afscheid.

 

In dat laatste geval is het bijzonder om te vertellen dat je soms al uren met elkaar oploopt en van elkaar niet weet wat je in het dagelijkse leven doet. Hoeft ook niet, maar in dit geval vroeg ik haar na een lange dag lopen wat ze deed voor de kost. Nooit kunnen vermoeden dat ik met haar, in de rol van dominee, zo’n bijzonder persoonlijke situatie zou delen. Nu lopen we ieder jaar zeker even met elkaar op, tijdens de Elfstedentocht. Je kunt je voorstellen dat dat heel vertrouwd voelt.

 

Inmiddels is een leven met het wandelen van lange afstanden een lifestyle geworden. Ik zou niet meer zonder willen, geniet enorm van het bewegen én van de natuur. Er zijn verlangens en dromen over nieuwe tochten. We zullen zien of dat er ooit van komt.”

Laat nu een loopanalyse doen in ons looplab!